Benedykt Konowalski (ur. 21 marca 1928 w Radomiu, zm. 27 stycznia 2021 w Warszawie) – polski kompozytor, dyrygent i pedagog.
Życiorys mały|319x319px|Grób Benedykta Konowalskiego na cmentarzu Bródnowskim Syn Józefa Konowalskiego (1899–1990), kompozytora i skrzypka w orkiestrze Stefana Rachonia. W 1952 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Będąc jeszcze studentem Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie (PWSM) został wcielony do służby wojskowej i powołany na stanowisko kierownika i dyrygenta Zespołu Pieśni i Tańca Wojsk Lotniczych w Warszawie, a następnie przeniesiony do Centralnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego w Warszawie, gdzie od 1956 do 1972 pełnił funkcję dyrygenta i kierownika muzycznego. Pod kierunkiem Jana Maklakiewicza i Tadeusza Szeligowskiego ukończył studia w PWSM na Wydziale Kompozycji (1960), a następnie na Wydziale Dyrygentury Symfoniczno-Operowej u Stanisława Wisłockiego (1964). Od 1966 na macierzystej uczelni był wykładowcą (od 1987 jako profesor), później prodziekanem Wydziału Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki, w latach 1984–1987 pełnił funkcję prorektora. W latach 1972–1992 przewodniczył kolegium redakcyjnemu Wydawnictwa Muzycznego Agencji Autorskiej w Warszawie.
Od 1952 był członkiem ZAiKS-u, od 1965 członkiem Związku Kompozytorów Polskich.