Ernest (ur. 1373, zm. 2 lipca 1438) – książę Bawarii-Monachium z dynastii Wittelsbachów (od 1397).
Życiorys Ernest był starszym synem księcia bawarskiego rezydującego w Monachium Jana II oraz Katarzyny, córki hrabiego Gorycji Meinharda VI. Po śmierci ojca w 1397, objął rządy w Monachium wraz ze swym młodszym bratem Wilhelmem III. Zaraz po objęciu tronu rozpoczął się konflikt ze stryjem Stefanem III z Ingolstadt, w efekcie którego w 1398 bracia musieli uznać jego prawo do współrządów w stolicy Bawarii. W praktyce w Monachium utworzyły się dwa stronnictwa: patrycjat popierał Ernesta, mieszczanie zaś Stefana; każdy z nich miał też pod kontrolą jedną z dwóch monachijskich fortec, w efekcie czego rzeczywista kontrola nad miastem przechodziła z rąk do rąk. W 1414 Ernest zawarł sojusz z trzema innymi książętami z rodu Wittelsbachów, który był skierowany przeciwko synowi i następcy Stefana, Ludwikowi VII Brodatemu. W 1420 wybuchła wojna domowa (w 1422 Ernest pokonał Ludwika pod Alling).