W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy. W tym czasie pułk wchodził w skład 35 Dywizji Piechoty. Skład narodowościowy w 1914 roku 49% – Węgrzy, 46% – Rumunii. Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał swoje dwa bataliony nowo formowanemu 128 pułkowi piechoty.
W czasie I wojny światowej pułk walczył z Rosjanami w Galicji. W maju 1915 roku w okolicach Pilzna i Tarnowa. Żołnierze pułku są pochowani m.in. na cmentarzach wojennych nr: 223 w Brzostku, 225 w Brzostku i 160 w Tuchowie.
W 1918 Niemcy poprosiły Austro-Węgry o wysłanie części swoich sił na front zachodni. W odpowiedzi na prośbę, utworzono czterodywizyjny XVIII Korpus i rozlokowano go w okolicach Verdun. W jego składzie był też 62 pułk piechoty.
Szefowie pułku 1856–1868 – Erzherzog Heinrich, 1868–1913 – Ludwig Prinzregent v. Bayern, 1913–1918 – Ludwig III. König v. Bayern.
Dowódcy pułku 1873 – płk Joseph Krźisch 1903 – płk Lorenz Sermonet 1904–1906 – płk Josef Franz 1907–1909 – płk Alfred Edl. v. Stiotta 1910–1912 – płk Rudolf Ritt. v.