W razie konfliktu zbrojnego na większą skalę (wojna) będą siłami poprzedzającymi rzut sił głównych.
Zgodnie z przyjętymi w NATO kategoriami zaszeregowania obowiązującymi w chwili ich powstania mogły to być: Siły na miejscu – przeznaczone do obrony kolektywnej na obszarze lub w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru państwa Sojuszu, z którego są wydzielane. Zazwyczaj nie są one w pełni rozwinięte, lecz są utrzymane na odpowiednim poziomie gotowości. Mogą one brać udział w operacjach spoza artykułu V w bezpośrednim sąsiedztwie ich rozmieszczenia; Siły zdolne do przerzutu – mają możliwość szybkiego rozwinięcia i osiągnięcia zdolności do działań na całym terytorium Sojuszu, a także poza nim. Składają się przede wszystkim z sił wielonarodowych. Mogą również wzmacniać lub luzować siły na miejscu w toku prowadzonej operacji. W zależności od stopnia poziomu gotowości mogą to być: Siły wysokiej gotowości (HRF) – kontyngent posiadający w swoim składzie oddziały lądowe, siły powietrzne i morskie zdolne do szybkiego działania w operacjach zgodnie z art. V (obrona kolektywna), jak i spoza niego CRO); Siły niższej gotowości (FLR) – przeznaczone do obrony kolektywnej, a także do rotacji sił prowadzących Operacje Reagowania Kryzysowego.