14 Korpus Zmechanizowany () – wyższy związek taktyczny wojsk zmechanizowanych Armii Czerwonej okresu II wojny światowej.
Formowanie Korpus sformowany w składzie Zachodniego Specjalnego Okręgu Wojskowego. Podlegał dowództwu 4 Armii. Miejscem przedwojennej lokalizacji dowództwa korpusu był Kobryń (Zachodnia Białoruś).
Skład 22 Dywizja Pancerna 30 Dywizja pancerna 205 Dywizja Zmotoryzowana 20 pułk motocyklowy 509 samodzielny batalion rozpoznawczy 519 samodzielny batalion łączności 67 samodzielny zmotoryzowany batalion inżynieryjny 114 korpuśna eskadra lotnicza
Wyposażenie W dniu 22 czerwca 1941 14 Korpus Zmechanizowany liczył 15 550 żołnierzy (43% stanu etatowego) oraz posiadał na stanie: 534 czołgi, w tym: 528 T-26, w tym 25 czołgów z miotaczami płomieni (chemiczne), 6 BT, 10 T-37/T-38.
Poważnym mankamentem wyposażenia jednostki był brak dostatecznej liczby dział przeciwlotniczych i przeciwpancernych.
Dowództwo Dowódca korpusu: generał major Stiepan Oborin, pułkownik Iwan Tutarinow zastępca do spraw politycznych − komisarz pułkowy Iwan Nosowski (20.03.1941-30.06.1941) szef sztabu − pułkownik Iwan Tutarinow