Utrata dziewięciu ludzi sprawiła, że najstarszy rangą Alvin York przejął dowodzenie nad siedmioma pozostałymi przy życiu szeregowcami: Josephem Kornackim, Percym Beardsleyem, Feodorem Sokiem, Thomasem C. Johnsonem, Michaelem A. Sacciną, Patrickiem Donohue i George’em W. Willsem. Podczas, gdy jego ludzie pozostali w ukryciu strzegąc jeńców, York przemieścił się na pozycję, z której mógł uciszyć karabiny maszynowe.
Podczas ataku grupa ośmiu niemieckich żołnierzy, zalegających w okopie blisko pozycji Yorka dostała rozkaz by zaatakować go bagnetami. York wystrzelał do nich cały magazynek swego karabinu, po czym wyciągnął pistolet i zastrzelił wszystkich ośmiu żołnierzy, zanim dobiegli do niego.
Jeden z jeńców Yorka, dobrze mówiący po angielsku porucznik Paul Jürgen Vollmer z 1. Batalionu 120 Württemberskiego Pułku Piechoty opróżnił magazynek swego pistoletu, starając się zabić Yorka, który ostrzeliwał gniazda karabinów maszynowych. Nieudana próba zabicia Yorka i rosnące straty Niemców sprawiły, że porucznik Vollmer zaoferował poddanie oddziału Yorkowi, który chętnie się zgodził. Po zakończeniu starcia York i jego siedmiu ludzi odprowadzili na pozycje amerykańskie 132 niemieckich jeńców.