Piotr zgodził się i został obwołany cesarzem Brazylii, a w 1822 formalnie państwo ogłosiło niezależność.

Po śmierci ojca w marcu 1826 brazylijski cesarz Piotr został królem Portugalii jako Piotr IV (zdołał nadać Portugalii konstytucję), jednakże konstytucja brazylijska nie zezwalała na piastowanie tych urzędów jednocześnie, z tego powodu abdykował na rzecz córki, Marii II. Regentem Marii miał być brat Piotra, Michał, lecz gdy ten wrócił do kraju w 1828 (przebywał na emigracji w Austrii) witany był przez lud okrzykami przychylnymi absolutyzmowi i przeciwnymi konstytucji. Gdy liberałowie, z korzystnym wynikiem wyborów do Izby Deputowanych odmówili złożenia mu przysięgi, Michał rozwiązał parlament, 18 marca przychylni mu studenci uniwersytetu w Coimbrze obwołali go królem, 25 kwietnia zrobiła to Izba Parów, a 7 czerwca zwołane przez niego Kortezy. W 1831 Piotr I ustąpił z tronu Brazylii i w 1832 rozpoczął wojnę domową przeciw bratu i jego zwolennikom (nazywanymi miguelistami), w jej efekcie Michał został obalony i zmuszony do emigracji. lewo|mały|Manuel II, ostatni król Portugalii W II połowie XIX wieku miał miejsce rozwój przemysłu, liberalizacja ustawodawstwa, wprowadzenie kodeksu cywilnego oraz w 1868 zniesienie niewolnictwa w koloniach. Tymczasem nasilały się ruchy anarchistyczne i antymonarchistyczne.