Ożenił się z Hanną z domu Drecką, która w posagu wniosła gospodarstwo niedaleko Piask. Małżeństwo było bezdzietne.
Po agresji III Rzeszy na Polskę powrócił do służby wojskowej, był komendantem placu podczas obrony Twierdzy Brześć. Pod koniec września 1939 znalazł się w grupie pułkownika Zieleniewskiego. Pełnił funkcję oficera sztabu. 29 września 1939 roku w czasie szturmu na więzienie w Janowie Lubelskim został ciężko ranny. Zmarł 1 października w szpitalu. Pochowany na cmentarzu w PiaskachTadeusz Zieleniewski, Moje działania wojenne w kampanii 1939 r., Paryż 23 grudnia 1939 roku, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.15a, s. 11.Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, Wydawnictwo Lubelskie, wyd. II, Warszawa 1986, , s. 228, 371, 396.Jacek Majchrowski, Kto był kim..., s. 343 podał, że Tadeusz Lechnicki zmarł z ran 1 października 1939 roku w szpitalu w Janowie Lubelskim..
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3227 (1922)Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s.