Väinö Liikkanen (ur. 16 listopada 1903 w Pihlaja, zm. 15 października 1957 w Kuusankoski) – fiński biegacz narciarski, srebrny medalista olimpijski oraz dwukrotny medalista mistrzostw świata.
Kariera Igrzyska olimpijskie w Lake Placid w 1932 roku były pierwszymi i zarazem ostatnimi w jego karierze. W biegu na 50 km techniką klasyczną wywalczył srebrny medal, ulegając jedynie swemu rodakowi Veliemu Saarinenowi. Na tych samych igrzyskach zajął także 9. miejsce w biegu na 18 km.
W 1929 roku wystartował na mistrzostwach świata w Zakopanem, gdzie zajął czwarte miejsce w biegu na 50 km, przegrywając walkę o brązowy medal z Olle Hanssonem ze Szwecji. Rok później, podczas mistrzostw świata w Oslo zajął ósme miejsce w biegu na 18 km oraz 9. miejsce na dystansie 50 km stylem klasycznym. Na mistrzostwach świata w Innsbrucku w 1933 roku wywalczył brązowy medal w biegu na 18 km plasując się za dwoma Szwedami: zwycięzcą Nilsem-Joelem Englundem i drugim na mecie Hjalmarem Bergströmem. Na tych mistrzostwach był także czwarty na dystansie 50 km przegrywając z Bergströmem walkę o brązowy medal. Opuścił mistrzostwa świata w Sollefteå w 1934 roku, ale za to wystartował rok później na mistrzostwach świata w Vysokich Tatrach.