W lutym 1919 Wilno zostało proklamowane stolicą Radzieckiej Socjalistycznej Republiki Litwy i Białorusi zwaną „Lit-Biełem”. Wojsko polskie pod osobistym dowództwem Józefa Piłsudskiego odbiło miasto 19 kwietnia 1919. Po wkroczeniu wojsk polskich do miasta doszło do rozruchów antyżydowskichPiłsudski w liście do Ignacego Paderewskiego z 4 maja 1919 roku pisze, że z trudem udało mu się uchronić od pogromu ludność żydowską (co nie było prawdą), dodając jednocześnie, że w czasie panowania bolszewickiego Żydzi byli w mieście warstwą rządzącą, a przy zdobywaniu miasta przez wojska polskie ludność żydowska strzelała do wojska z okien i dachów i rzucała ręczne granaty - Szymon Rudnicki „Równi ale niezupełnie” Biblioteka Midrasza, , str. 120. mały|Uroczystość przyłączenia Wileńszczyzny do Polski w 1922 roku Rada Najwyższa na konferencji wersalskiej próbowała podzielić Wilno i Wileńszczyznę na zasadzie etnicznej, pozostawiając samo miasto po polskiej stronie (tzw. Linia Focha). Podczas wojny 1920 miasto zostało zdobyte dwukrotnie przez Armię Czerwoną (zob. m.in. zajęcie Wilna). W lipcu współpracujące ze sobą wojska bolszewickie i litewskie zaatakowały wojska polskie, co doprowadziło do zajęcia miasta przez bolszewików. 12 lipca 1920 rząd sowiecki zawarł układ z rządem litewskim, na mocy którego m.in.