Pomnik Esquirola|thumb Jean-Étienne Dominique Esquirol (ur. 3 lutego 1772 w Tuluzie, zm. 12 grudnia 1840 w Paryżu) – francuski lekarz psychiatra.
Studiował w Tuluzie i Montpellier. Od 1794 pracował jako lekarz wojskowy w Narbonie. W 1799 wyjechał do Paryża i praktykował w klinice Salpêtrière, gdzie był ulubionym uczniem Philippe'a Pinela. W 1823 został generalnym inspektorem Wydziału Medycznego Uniwersytetu Paryskiego, w 1825 prymariuszem Maison des Aliénés. Prowadził też prywatny zakład dla obłąkanych w Charenton-le-Pont.
Esquirol jako jeden z pierwszych wprowadził metody statystyczne do psychiatrii. Kontynuował prace Pinela i rozbudował jego koncepcje nozologiczne. Jako pierwszy przedstawił dokładny opis opóźnienia umysłowego. Wprowadził do psychiatrii termin halucynacji. Był autorem klasycznego podręcznika Des maladies mentales, considérées sous les rapports médical, hygiénique, et médico-légal (1838). Był pionierem humanitarnego traktowania chorych psychicznie i głównym twórcą ustawodawstwa regulującego kwestie opieki psychiatrycznej.