Susłow, uwięziony w 1658 roku w Moskwie, zmarł śmiercią naturalną w wieku blisko stu lat, jednak jego zwolennicy i następcy (nowi „Chrystusowie”) stworzyli legendę o jego narodzeniu z bezpłodnej stuletniej kobiety, ukrzyżowaniu na Kremlu moskiewskim (przy udziale patriarchy Nikona) i zmartwychwstaniu na oczach odzianych w biel dziewic.
XVIII–XX wiek Po śmierci Susłowa przywództwo chłystów objął były oficer strzelców, który wstąpił do monasteru i rozpoczął głoszenie nauki sekty wśród mnichów. Jego była żona jako mniszka podjęła analogiczne działania wśród kobiet. W 1733 roku osiemdziesięciu siedmiu członków grupy zostało osądzonych i skazanych za herezję, a sześć lat później szczątki dwóch „Chrystusów” ekshumowano i zniszczono. W latach 40. i 50. XVIII w. w kolejnym procesie osądzono 416 członków sekty. Represje nie zahamowały chłystów, którzy kontynuowali swoją działalność w całej Rosji. Pojawiali się kolejni „Chrystusowie”, którym coraz częściej towarzyszyli nowi „apostołowie” i „anielice”, kierowane przez „Bogurodzice”.