W starciu padli dwaj przywódcy: Jan oraz Silas. Pozbawieni dowództwa powstańcy zbijali się w bezładne grupki, likwidowane jedna po drugiej przez jazdę rzymską. Pościg i masakra Żydów trwały do zmroku. Według Józefa Flawiusza w wyniku walk padło około 10 000 rebeliantów, co jest liczbą z pewnością wysoko zawyżoną. Straty rzymskie były minimalne i wyniosły kilku rannych obrońców Askalonu.
Kilka dni później, pod wodzą ocalałego dowódcy Nigra z Persei, powstańcy przegrupowali swoje siły w mieście Chaalis i ruszyli do nowego szturmu na Askalon. Tym razem Antoniusz oczekiwał przeciwnika, przygotowując kilka zasadzek na przełęczach poza miastem. Doszło do kolejnej bitwy, w której Rzymianie odparli ataki; część powstańców schroniła się w drewnianym forcie w wiosce Belzedek, który Rzymianie podpalili (Niger przeżył, schowawszy się w grocie pod fortem). Tego dnia straty powstańców miały wynieść 8000 ludzi. Aczkolwiek podawane straty powstańców są bardzo zawyżone, pewne jest, że dzięki dyscyplinie i sprawnemu dowodzeniu Rzymianie obronili Askalon, który pozostał w ich rękach do końca wojny.
Przypisy
Bibliografia
Askalon Askalon