W drugiej serii barierę 80 metrów osiągnęło lub przekroczyło sześciu skoczków. Najdalej lądował Garij Napałkow – na 84. metrze. Dzięki temu reprezentant ZSRR, który po pierwszej rundzie plasował się na 10. miejscu, awansował na miejsce pierwsze, zdobywając tym samym złoty medal i tytuł mistrza świata. Kolejne pod względem długości skoki uzyskali: Josef Matouš (82,5 m), Lars Grini (81,5 m), Jo Inge Bjørnebye (81 m), Horst Queck (81 m) i Josef Zehnder (80 m). Drugi po pierwszej serii Yukio Kasaya uzyskał w rundzie finałowej 79 metrów, co pozwoliło mu wyprzedzić Władimira Biełousowa, ale nie wystarczyło do pokonania Garija Napałkowa. W efekcie Japończyk zajął drugie miejsce i zdobył srebrny medal wraz z tytułem wicemistrza świata. Brązowy medal wywalczył natomiast siódmy po pierwszej serii Lars Grini.
Drugi konkurs indywidualny rozegrano 21 lutego 1970 na dużej skoczni, której punkt normatywny zlokalizowany był na 90. metrze. W zawodach wystartowało 68 zawodników. W pierwszej serii granicę punktu normatywnego osiągnęło dziewiętnastu zawodników. Pierwszym, który tego dokonał, był startujący z drugim numerem startowym Jürgen Dommerich (91 m). Najdłuższe skoki serii, po 95 metrów, oddali Ernst Kröll z Austrii i Karl-Erik Johansson ze Szwecji.