Wacław Piotrowski (ur. 4 września 1887 w Warszawie, zm. 2 czerwca 1967 tamże) – malarz polski (portrecista, pejzażysta, rysownik).
Życiorys Urodził się 4 września 1887 w Warszawie, w rodzinie Jana i Rozalii z Górnickich. Ukończył szkołę średnią, Szkołę Rysunkową, a w latach 1907–1911 studiował w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych przy ulicy Hożej, początkowo rzeźbę pod kierunkiem Xawerego Dunikowskiego, a następnie malarstwo pod kierunkiem Kazimierza Stabrowskiego, Konrada Krzyżanowskiego, Edwarda Trojanowskiego i Stanisława Lentza.
Od debiutu wystawowego w roku 1910, był (do 1939), stałym uczestnikiem wystaw i salonów Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie.
W latach 1919–1922 przebywał we Francji, głównie w Paryżu, gdzie brał udział w salonach i wystawach organizowanych przez Société des Artistes Français oraz Société Nationale des Beaux Arts. W tym samym roku wziął udział w wystawie The International Society of Sculptors, Painters and Gravers w Londynie. W 1921 miał indywidualną wystawę w Paryżu w Galerie Devambez, z którą był wtedy związany kontraktem.
Później malował pejzaże w Neapolu (1924) i Wenecji (1924–1926).