według: Henryk Łebek, Zarys gramatyki francuskiej, PWN Warszawa 1967, s. 77. i – [i] w funkcji sylabicznej, np. ici [i.si] – tutaj oraz w sylabie akcentowanej, gdy jest fonetycznie końcowe, np. vie [vi] – życie, préavis [pʀe.a.vi] – wymówienie, zawiadomienie (z góry) i – [j] w funkcji niesylabicznej lub przed samogłoską, np. aïeul [ajœl] – przodek i, ï – [j] bez względu na położenie, jeśli pisane jest przed samogłoską, np. miel [mjεl] – miód, hiérarchie [je.ʀaʀ.ʃi] i – [ij] gdy jest poprzedzone grupą liter zakończoną „l” lub „r”, np. oublier [ublije] – zapomnieć, trier [tʀije] – układać (coś według kategorii) ill – [ij] po spółgłosce lub przed samogłoską, np. million [miljɔ̃] – milion, tilleul [tijœl] – lipa (roślina), rouille [ʀuj] – rdzaFrancuski zna trzy wyjątki od tej zasady: mille, ville, tranquille [mil], [vil], [tʀɑ̃kil] – tysiąc, miasto, spokojny ill – [il] na początku wyrazu, np. illusion [ilyzjɔ̃] – złudzenie im, in – [ɛ̃] końcowe lub przed spółgłoską, np. impôt [ɛ̃po] – podatek, cumin [kymɛ̃] – kmin rzymski im, in – [im], [in] przed samogłoską, np. mime [mim] – mim, cinéma [sinema] – kino j – [ʒ], np. Jupiter [ʒypitɛʀ] l – [l], np. couleur [kulœːʀ] – kolor m – [m], np. mamie [mami] babcia;