Królestwo Fezu (ar. مملكة فاس) – państwo muzułmańskie w północno-zachodniej Afryce, w Maghrebie, istniejące i rządzone przez dynastię Wattasydów w latach 1472–1549.

Państwo powstało gdy Muhammad asz-Szajch al-Mahdi zdobył w 1472 roku miasto Fez. Władza Wattasydów nie została jednak powszechnie zaakceptowana przez marokańskie plemiona. Wśród Beduinów i Berberów dynastia ta cieszyła się niewielkim autorytetem. Szczególnie w południowym Maroku dochodziło do buntów, a w siłę rośli lokalni przywódcy plemienni.

Słabość wattasydzkiego dworu wykorzystali Portugalczycy, którzy zajęli w tym czasie wiele portów nad Atlantykiem i próbowali rozszerzyć swoje wpływy na resztę kraju. Po zajęciu przez nich Tangeru w 1471 roku wattasydzki sułtan Muhammad asz-Szajch al-Mahdi, nie mogąc walczyć na dwóch frontach, zdecydował się na zawarcie zawieszenia broni z Portugalią.

Państwo Wattasydów było słabe, co wykorzystywały kraje europejskie do ingerowania w Maroku. W 1485 roku Królestwo Hiszpanii wymusiło traktat zobowiązujący Wattasydów do nieudzielania pomocy Emiratowi Grenady w zamian za bezpieczeństwo marokańskich statków na Morzu Alborańskim. W dwa lata później Hiszpania zabroniła sułtanowi wysyłania do Granady zaopatrzenia.