Komponowane później przez niego mazurki mają melodyjny „śpiewny” charakter, śpiewała je zresztą z towarzyszeniem samego Chopina Pauline Viardot-Garcia podczas jego pobytu w Anglii.
Jego spostrzeżenia dotyczące muzyki ludowej nie były bezkrytyczne. Opisywał „chóry fałszywych dyskantów”, „wiejskie Catalani”, „połową gęby piskliwie piszczące”. Wszystkie te opisy zachowały się w wysyłanym do rodziców „Kurierze Szafarskim”, który Chopin w formie zabawy „redagował” wraz z rodzeństwem Dziewanowskich, wzorując się na „Kurjerze Warszawskim”.
Nie odpowiadał mu sposób aranżacji praktykowany przez ówczesnych kompozytorów opracowujących folklor ludowy, takich jak Elsner czy Kurpiński. Krytycznie odnosił się do harmonizacji melodii pieśni opracowanych przez Kolberga, zarzucając mu, że czyni z nich „piękności z przyprawianymi nosami, różowane, z przyprawianymi nogami na szczudłach”. Uważał, że owe przeróbki prędzej czy później staną się pośmiewiskiem dla potomnych, a badaczom przysporzą dużo trudu, by wyczyścić je z niepotrzebnych „upiększeń”.
Najwięcej motywów ludowych, wziętych z kujawiaków, oberków znaleźć można w mazurkach Chopina, w krakowiaku i pieśniach (tu głównie melodie popularne).