W połowie XII wieku istniały następujące księstwa dzielnicowe: Księstwo Nowogrodzkie, Księstwo Włodzimiersko-Suzdalskie, Księstwo Muromsko-Riazańskie, Księstwo Smoleńskie, Księstwo Kijowskie, Księstwo Połockie, Księstwo Czernihowskie, Księstwa Halickie i Wołyńskie, Księstwo Perejasławskie, Księstwo Turowsko-Pińskie, Księstwo Nowogrodzko-Siewierskie (Siewierszczyzna).
Upadek Kijowa i podbój zachodniej Rusi Wieki XII i XIII przyniosły dalszy polityczny, gospodarczy i kulturalny upadek Kijowa. Z Księstwa Kijowskiego wyodrębniło się z czasem Księstwo Peremysko-Trembowlskie, z którego zaś w 1140 roku powstało Księstwo Halickie, połączone w 1199 roku unią personalną z księstwem wołyńskim. W 1169 roku Kijów zdobył książę włodzimierski Andrzej I Bogolubski, który po opanowaniu miasta nie przeniósł do niego swojej stolicy, tak jak czyniła to większość jego poprzedników, lecz osadził w Kijowie podległego sobie księcia. Wraz z przeniesieniem siedziby wielkiego księcia do Włodzmierza nad Klaźmą, znaczenia nabierało możnowładztwo kijowskie (bojarzy). W 1299 roku metropolita Maksym przeniósł swą siedzibę ze zniszczonego Kijowa do Briańska, a następnie Włodzimierza.