Instytutem kierowała rada z seniorem na czele. Najbardziej znanymi seniorami Instytutu byli: I. Baczynśkyj (1801–1816), Joachim Chomiński (1861–1866), Isydor Szaranewycz (1885–1901), Wasyl Kowalski. Ogólna liczba członków Bractwa Lwowskiego i Instytutu Stauropigijnego za cały czas działalności wyniosła 726 osób.
W czasie pierwszej radzieckiej okupacji w 1940 zabytki Instytutu przejęło Lwowskie Państwowe Muzeum Historyczne, a archiwum – Centralne Państwowe Archiwum Historyczne USRR we Lwowie.
Literatura Encyklopedia ukrainoznawstwa
Kategoria:Historia Lwowa Kategoria:Moskalofilstwo