Mieszkańcy Garbar zajmowali się przede wszystkim oprawianiem skór, byli to garbarnicy, zwani też skórnikami. Fach ten wymagał dostępu do dużych ilości wody, co zapewniały Warta (m.in. tzw. Stara Rzeka) z jednej strony, a fosa miejska z drugiej. Garbowanie skór powodowało powstawanie nieprzyjemnych zapachów, z których znana była osada. Do fosy oraz Starej Rzeki (koryta Warty) odprowadzano ścieki poprodukcyjne, będące źródłem poważnego zanieczyszczenia wódMaciej Moszyński, Jak nie przegrać w zielone? Czyli słów kilka o relacjach Poznania z przyrodą, w: Dzikhi Bit, nr 2020, Centrum Turystyki Kulturowej TRAKT, Poznań, s. 26, ISSN 2657-6473.
W XIX wieku ulica Garbary obrosła reprezentacyjnymi, wielopiętrowymi kamienicami w stylach historycznym i secesyjnym. Powstawały tu także liczne niewielkie zakłady przemysłowe, często w podwórzach.
Ok. 1905 roku fragment obecnej ul. Garbary od placu Bernardyńskiego do Bramy Dębińskiej nazwano ul. Raczyńskich (Raczynskistrasse). To jedna z niewielu poznańskich ulic, które upamiętniały zasługi Polaków, a jednak wprowadzone były już za czasów pruskich. Jej nazwę zmieniono jednak na ciąg dalszy ul. Garbary w 1951.