Od 2 czerwca 1939 został mianowany dowódcą 24 baterii półstałej 2 MDAPlot na Helu, która w czasie 32 dni obrony Helu zestrzeliła ok. 13 samolotów niemieckich. Po poddaniu się Helu wziął udział w nieudanej próbie przedarcia się kutrem rybackim Hel-117 do Szwecji.
W czasie okupacji był więźniem oflagów XVIII A Lienz i II C Woldenberg.
Po wojnie służył w Morskiej Grupie Operacyjnej w Elblągu. Mianowany kapitanem marynarki służył w 1 Samodzielnym Morskim Batalionie Zapasowym w Gdyni. Za obronę Helu został odznaczony krzyżem Virtuti Militari V klasy. W latach 1945–1946 był zastępcą komendanta miasta Gdyni, 1946-1947 został szefem Oddziału Okrętów Pomocniczych i Przystani głównego Portu MW.
22 lipca 1946 awansował na komandora podporucznika, został komendantem Portu Wojennego Gdynia. W latach 1947–1948 był dowódcą ORP „Błyskawica”, który po wojnie wrócił z Wielkiej Brytanii do Polski. W latach 1949–1951 był dowódcą Dywizjonu Ścigaczy. Awansował na komandora porucznika. W 1951 został Szefem Tyłów Ochrony Wodnego Rejonu Bazy Głównej.