Przykładem takiej opowieści, która została później zidentyfikowana jako opis cywilizacji i kultury Agharty, chociaż jej autor nie używa tej nazwy, jest książka Willisa George’a Emersona (1856–1918) pt. The Smoky God (1908). Jej bohaterem jest żeglarz norweski Olaf Jansen, który w trakcie swoich podróży trafił do wnętrza Ziemi przez wejście w okolicy bieguna północnego i spędził dwa lata między mieszkańcami podziemi. Opisuje ich jako wysokich na 12 stóp, ich stolica miałaby nosić nazwę Ogrodu Edenu, a podziemną przestrzeń oświetlałoby centralne „dymne” słońce.
Dzieje Agharty Agharta bywa często lokalizowana pod Himalajami, ale też spotyka się wersje legendy umieszczające ją w Azji Centralnej na północ od Tybetu, pod biegunem północnym, czy też pod innymi obszarami świata. Istnieją liczne i różniące się od siebie wersje legendy tłumaczące zejście cywilizacji pod ziemię i utworzenie Agharty, która miałaby stanowić centrum okultystycznych mocy dobra i idealizmu (ścieżka prawej ręki i złotego słońca) w przeciwieństwie do mocy zła i materializmu (ścieżka lewej ręki i czarnego słońca) osadzonych również pod ziemią w centrum zwanym Shambala. Świat podziemny nie byłby zatem wolny od napięcia między rywalizującymi tendencjami, jednak Agharcie przypadałaby rola centrum dobra i siły Vril.