Spowodowało to znaczną dewastację pałacu i parku. W XIX wieku obniżono dachy i obłożono je blachą w miejsce dachówki. W pawilonach kwadratowych zlikwidowano górne kondygnacje w wysokich mansardach z lukarnami i tarczami zegarowymi. Zniszczono galerie kolumnowe pomiędzy korpusem głównym i oficynami. Portefenetry zamurowano i zastąpiono oknami. Od 1910 roku obiekt nie był użytkowany. Zły stan obiektu pogłębiło jeszcze spalenie dachów w latach 1914–1918 podczas I wojny światowej.
W latach 1922–1923 pałac odbudowano, szpecąc przy tym korpus główny prostokątnymi facjatami na dachu a w miejsce dwukolorowej elewacji całość otynkowano na szaro. Zlikwidowano klatki schodowe i przebudowano wnętrza. Od 1937 roku mieściły się w nim junackie hufce pracy. We wrześniu 1939 roku spaleniu uległa południowo-wschodnia oficyna pałacu. Podczas II wojny światowej pałac zajmowali Niemcy.