Henryk II (ur. 1207, zm. 1 lutego 1248 w Leuven) – książę Brabancji od 1235 r. z dynastii z Louvain.

Henryk był synem księcia Brabancji Henryka I i Matyldy z Boulogne. Objął rządy w Brabancji po śmierci swego ojca w 1235 r. Popierając cesarza Fryderyka II (z którym związany był przez małżeństwo z jego kuzynką) zaangażował się w konflikt z arcybiskupstwem Kolonii, przeciwko któremu prowadził wojnę w latach 1239–1242 (m.in. spalił wówczas Bonn). Spór zakończył się porozumieniem, na mocy którego Henryk otrzymał pewne nabytki terytorialne. Później Henryk zwrócił się przeciwko Fryderykowi, którego detronizację ogłosił papież, i w 1246 r. poparł wybór swego zięcia Henryka Raspe na króla niemieckiego. Gdy z kolei ten zmarł w 1247 r., zaangażował się w wybór na nowego króla hrabiego Holandii Wilhelma.