Rachunek kombinatorów (ang. Combinatory Calculi) to jeden z najprostszych możliwych uniwersalnych systemów formalnych.
Na język rachunku kombinatorów składają się kombinator stały K, kombinator rozdzielonej aplikacji S, oraz kombinatory aplikacji złożone z pary dowolnych kombinatorów - funkcji i argumentu: σ = S | K | (σ σ)
Derywacją rządzą dwie reguły: ((K α) β) → α (((S α) β) γ) → ((α γ) (β γ))
Gdzie α, β i γ to dowolne kombinatory.
Tak prosty system jest w stanie wyrazić wszystko, co jest w stanie wyrazić rachunek lambda, dowolna maszyna Turinga czy w ogóle dowolny algorytm.
Kombinatory mają prostą interpretację w rachunku lambda: K = λ x . λ y . x S = λ x . λ y . λ z . (x z) (y z)
Często wprowadza się też kombinator identyczności I z regułą: (I α) → α
Ponieważ system SK już jest kompletny, kombinator ten można przepisać jako (SK)K: (((S K) K) α) → ((K α) (K α)) → α
Podobnie jak w rachunku lambda zwykle pomija się nadmiarowe nawiasy, zakładając wiązanie w lewo: α β γ to więc ((α β) γ).
Ponieważ każdy kombinator ma bardzo prostą interpretację w rachunku lambda, badania rachunku kombinatorów są zwykle częścią badań nad rachunkiem lambda.