Pułk w I wojnie światowej W przededniu I wojny światowej pułk etatowo niewielki sztab, cztery bataliony po cztery kompanie. Kompania piechoty czasu wojny składała się z czterech plutonów i liczyła około 250 żołnierzy i 5 oficerów. Na szczeblu pułku występowały także cztery oddziały karabinów maszynowych (w każdym 1 oficer i 36 szeregowych) i pluton pionierów. W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy. W tym czasie pułk wchodził w skład 18 Brygady Piechoty należącej do 9 Dywizji Piechoty. Skład narodowościowy w 1914 roku 92% – Niemcy. Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał jeden batalion do 92 pułku piechoty.
Szefowie pułku Kolejnymi szefami pułku byli: marszałek polny porucznik Alexander von Mensdorff-Pouilly (od 1860 do 1865), marszałek polny porucznik Wilhelm Wirtemberski (od 1865 do swojej śmierci w 1896), generał marszałek polny Albrecht Wirtemberski (od 1898 do rozwiązania pułku w 1918).