Historia szwedzkiej kolonizacji Ameryk obejmuje losy XVII wiecznych osad położonych nad rzeką Delaware, na terenach będących obecnie częścią stanów Delaware, Maryland, New Jersey i Pensylwanii oraz dzieje posiadłości na Karaibach (wyspy Saint-Barthélemy i Gwadelupa), które pozostawały pod władzą Szwecji od XVIII do XIX wieku.
Do 1809 roku Finlandia była częścią Szwecji, toteż wielu osadników szwedzkich było w rzeczywistości Finami. Większość z nich pochodziła z Sawonii i Kainuu, których mieszkańcy przyzwyczajeni byli do ciężkich warunków naturalnych i bez większych problemów odnajdywali się w AmeryceThe Finnish Language on the Delaware.
Osadnicy ze Szwecji i Finlandii rozpropagowali konstrukcję wieńcową domów wśród amerykańskich pionierów.
Ameryka Północna Kolonia nazwana Nową Szwecją ustanowiona została w 1638 roku na terenach leżących przy rzece Delaware. Na posiadłości szwedzkie w tym regionie składały się osady, które dały początek istniejącym współcześnie miastom takim jak Wilmington, Filadelfia i New Jersey (za czasów szwedzkich obecny stan zwał się Nowym Sztokholmem). Szwedzkie kolonie zostały do 1655 roku opanowane przez Holendrów, którzy uznali, że ich istnienie zagraża interesom Nowym Niderlandom.