hraiþulfaʀ fim rukulfs suniʀ hoislaʀ fim haruþ19s suniʀ kunmuntaʀ fim birnaʀ suniʀ20nuk m--- (m)-- alu --(k)(i) ainhuaʀ -þ... ...þ ... ftiʀ fra21sagwm mogmeni (þ)ad hOaʀ igOld22iga Oaʀi gOldin d gOonaʀ hOsli23sakum ukmini uaim si burin ni24þʀ troki uilin is þat knuo knat25i iatun uilin is þat26sakum ukmini þur27sibi uia uari28ul niruþʀ
Tłumaczenie tekstu: Ku pamięci Vœmoða stoją te runy. A pisał Varinn, ojciec, dla zmarłego syna. Powiedzmy dla pamięci ludu, jakie były dwa łupy wojenne, które dwunastokrotnie wzięto w łup, obydwa razem na różnych mężach. Po wtóre mówimy, kto przed dziesięciu laty uległ losowi w wodzie przybrzeżnej wśród Ostrogotów i zmarł wśród nich z własnej winy. Wiódł Teodoryk ów dzielny, wódz wikingów, nad brzegiem Morza Śródziemnego. Siedzi teraz gotów na swym gockim koniu, z tarczą przypiętą, najprzedniejszy wśród Merowingów. Po dwunaste mówimy, gdzie koń Gunn widzi pożywienie na polu bitewnym, gdzie dwakroć dziewięciu królów leży. Po trzynaste mówimy, których to dwudziestu królów siedziało na Zelandii cztery zimy, o czterech imionach, pochodzących od czterech braci. Pięciu Valków, synów Raðulfa, pięciu Hraiðulfów, synów Ragulfa, pięciu Haislów, synów Haruða, pięciu Gunnmundów, synów Biarna. Teraz ze wszystkim opowiadam wspomnienia.