Zwraca też uwagę, iż tego rodzaju myślenie, później potępiane przez autorów nie pamiętających tamtych lat, było obecne u wielu przedstawicieli ówczesnej młodej inteligencji. Kapuściński należał do tej grupy polskich komunistów, która wiązała ogromne nadzieje z odwilżą gomułkowską i udzieliła zachodzącym zmianom entuzjastycznego poparcia, co widać w jego ówczesnych tekstach. Zarazem Kapuściński stosunkowo odważnie ukazywał i piętnował ciemne strony budowy socjalizmu, m.in. w swoim reportażu To też jest prawda o Nowej Hucie (1955), opublikowanym w dzienniku „Sztandar Młodych”, w którym szczerze odmalował negatywne aspekty budowy Nowej Huty. Z czasem rzeczywistość gomułkowskiej Polski coraz bardziej go uwierała, choć nadal pozostawał lojalnym członkiem PZPR. Zdaniem Domosławskiego szczególna pozycja Kapuścińskiego wśród polskich reporterów w okresie, gdy jego sława nie przekraczała jeszcze granic Polski, co wyrażało się m.in. szczodrym finansowaniem jego wypraw przez państwowe instytucje, wynikała w dużej mierze z politycznej protekcji wysoko postawionych działaczy PZPR. Według biografa Kapuściński umiejętnie obracał się wśród koterii wewnątrz partii, zaś jego najważniejszym protektorem był Ryszard Frelek.