Jego oddziałom nie udało się tego dokonać podczas frontalnej szarży zwanej czasem „zachodnią Szarżą Picketta”. Hood później pisał, iż „nigdy wcześniej oddziały nie walczyły tak dzielnie”. Historyk Wiley Sword, zażarty krytyk Hooda, pisał, iż są „dowody na niezadowolenie Hooda wczorajszym fiaskiem [pod Spring Hill], który prawdopodobnie sugerował [...] swoim oficerom, że jest zaniepokojony ich brakiem woli i męstwa na polu walki. [...] Atak pod Franlin miał być lekcją korekcyjną, pokazującą jakiej postawy życzy sobie ich przełożony.” Oficerowie, których można obarczyć winą za Spring Hill brali mężny udział podczas frontalnego ataku na fortyfikacjeSword, s. 179.. Jednakże inni historycy, w tym ekspert od bitwy pod Franklin, Eric Jacobson (autor „For Cause and For Country: The Affair at Spring Hill and the Battle of Franklin”) twierdzi, że nie ma żadnych dowodów na takie, a nie inne ustawienie wojsk i przeprowadzenie ataku, poza oczywistymi przesłankami taktycznymi i strategicznymi. Wycieńczona armia południa nie zdołała jednak powstrzymać marszu unionistów.