jurydyk i rezydencji magnackich (zarówno świeckich, jak i duchownych).
Przywilej taki teoretycznie powinien skutkować wysiedleniem i usunięciem mieszkających w mieście Żydów poza mury miejskie, a wynikał najczęściej z dążenia chrześcijańskich mieszczan (głównie średniozamożnych rzemieślników i handlarzy) do wyeliminowania swoich żydowskich konkurentów. W praktyce był notorycznie łamany, np. przez wynajmowanie Żydom lokali na użytek mieszkań, kantorów i sklepów, a miasta posiadające ten przywilej posiadały mieszkańców żydowskich, mieszkających tuż za murami lub w obrębie ww. jurydyk – np. w jednej z nich w Wilnie założono gminę i wybudowano drewnianą bożnicę, a od 1633 roku Wielką Synagogę. Dokument miał niekiedy charakter klauzuli w statucie miejskim, a patrycjat miejski – często korzystający z żydowskich usług bankowych i prowadzący z nimi interesy, wielokrotne jego odwołania i przywrócenia wykorzystywał jako formę nacisku przy wyznaczaniu opłat za pobyt w mieścieJaroslav Miller: Urban societies in East-Central Europe: 1500–1700 (ang.). Ashgate 2008. [dostęp 2012-04-11].Eleonora Bergman: The Rewir or Jewish district and the Eyruv (ang.). „Studia Judaica” 5, 2002 nr 1(9).Artur Eisenbach: Kwestia równouprawnienia Żydów w Królestwie Polskim. Warszawa 1972..