Stanisław Stefaniak, ps. Stefan, Wojownik (ur. 16 kwietnia 1900 w Żbikowie, zm. 16 października 1986 w Nowej Soli) – major Armii Krajowej, uczestnik powstania warszawskiego, komendant III Rejonu w Obwodzie Wola, dowódca kompanii wolskiej w Zgrupowaniu „Leśnik” na Muranowie i Starym Mieście, oraz dowódca batalionu „Stefan” i dowódca pododcinka po przejściu do Śródmieścia, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Życiorys Syn Jana i Zofii. Od 1927 był podporucznikiem 37 Łęczyckiego pułku piechoty, ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1927, oraz dowódcą plutonu pionierów. Porucznik ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1929. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 328. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 1936 był komendantem Przysposobienia Wojskowego i Fizycznego na powiat łęczycki. Odbył patrolowy rajd narciarski szlakiem Karpat wzdłuż całej granicy z Czechosłowacją.
We wrześniu 1939 był uczestnikiem wojny obronnej, początkowo jako dowódca batalionu rezerwy pułku następnie walczył w szeregach kompanii Legii Oficerskiej na Lubelszczyźnie m.in. pod Włodawą. Wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną i przekazany Niemcom. Zbiegł z transportu do obozu jenieckiego na stacji w Radomiu. Ukrył się w Warszawie na Ochocie.