Portal północny, pochodzący z ok. 1300 prowadził niegdyś na cmentarz zakonny. Na północ od niego znajduje się wczesnogotyckie ossuarium z 1250, w którym składano kości zmarłych mnichów zabierane z cmentarza. Ossuarium również było poddane kompleksowej restauracji w 1883, podczas której gruntownie przemalowano wczesnogotyckie malowidła ścienne, znajdujące się w jego wnętrzu. Dodana wówczas latarnia w formie małej, prześwitującej wieżyczki nad sklepieniem budynku jest obecnie zakryta przez dach namiotowy i widoczna tylko od wewnątrz.
Wyposażenie Ołtarz główny thumb|Ołtarz główny, sakramentarium i szafka na naczynia liturgiczne (po lewej). Ołtarz główny (ok. 1300), wczesny przykład poliptyku jest najstarszym tego typu dziełem w historii sztuki. Ma on typowo historyczne pochodzenie: od kamiennej nastawy ołtarzowej z jednej strony i od relikwiarza z drugiej. Ołtarz ma, nie licząc pinaklowych wieżyczek, 4 m wysokości i był restaurowany, podobnie jak kościół, pod koniec XIX w. Część środkową ołtarza tworzy późnogotycki, siedmioosiowy rząd arkad ozdobiony wimpergami, zawierający niegdyś relikwie. Nad tą częścią wznoszą się trzy misternie profilowane wieżyczki w formie pinakli, z którymi ołtarz ma łącznie 6 m wysokości.