W 1882 r. pułk za zgodą szacha został przeorganizowany w 2-pułkową brygadę, której dowódcą od 1883 r. był płk Piotr Czarkowski, od 1885 r. płk Kuzmin-Karawajew, zaś od 1891 r. płk Aleksandr K. Szneur. Formalnie brygada była podporządkowana perskiemu ministrowi wojny, zaś faktycznie wysłannikowi rosyjskich władz urzędującemu w Teheranie. Żołnierzami brygady mogli zostać obecnie rekruci irańscy, ale preferowani byli przedstawiciele mniejszości narodowych i etnicznych. Takim przykładem był Mirza Madrus, pochodzący z mniejszości ormiańskiej z okolic Isfahanu, który doszedł aż do funkcji szefa sztabu jednostki. Oficerowie rosyjscy służyli na kilkuletnich kontraktach, zawieranych z władzami perskimi, które były odnawiane. Początkowo było ich jedynie 8, aby wzrosnąć do liczby około 120 w momencie rozwiązania jednostki. Irańczycy mogli dojść do stanowisk oficerskich, ale z reguły byli młodszymi oficerami.