W 1914 r. dowództwo brygady objął płk Prozorkiewicz. Latem 1916 r. brygada została przeformowana w dywizję. Na jej czele stał gen. von Majdell, zaś od 1917 r. płk Gieorgij J. Klerże. Jednostka liczyła około 8 tys. żołnierzy. Od jesieni 1916 r. była podzielona na Oddziały, których nazwy pochodziły od irańskich miejscowości i regionów: Ardebilski, Gilański, Zendżański, Isfahański, Kazwiński, Kermanszahski, Kurdystański, Lorestański, Mazanderański, Mienszedski, Resztski, Tabrizki, Teherański, Urmijski, Hamadański, Chorasański i Aragski. Utworzono też korpus kadetów dywizji.
Po rewolucji październikowej morale i dyscyplina w dywizji silnie upadły. Większość oficerów powróciła do Rosji, gdzie przeszła na stronę Białych Rosjan. Nie doprowadziło to jednak do rozwiązania jednostki. Władze irańskie zamierzały użyć jej do zwalczania wewnętrznych wrogów i ewentualnego odparcia bolszewickiej interwencji zbrojnej na północy kraju. Od 1918 r. dywizja pod dowództwem płk. Wsiewołoda D. Starosielskiego była ściśle związana z brytyjską misją wojskową w Iranie, która w całości przejęła jej finansowanie.