Nawiązał kontakt z przywódcami socjaldemokracji europejskiej, żywo korespondował z Fryderykiem Engelsem, z którym zaznajomił się osobiście, uczestnicząc jako delegat w międzynarodowym kongresie w Zurychu w 1893 r.
Po 1892 roku Labriola poświęcił się ponownie pracy teoretycznej; główne swoje zadanie widział w rozwijaniu i propagowaniu we Włoszech filozofii marksistowskiej. Przygotowaniem do tej pracy były wykłady uniwersyteckie, w których Labriola wyjaśniał genezę socjalizmu naukowego i analizował teorię marksizmu. Efektem tych przemyśleń były trzy studia, dzięki którym Labriola zajął trwałe miejsce w dziejach marksistowskiej myśli filozoficznej: Ku upamiętnieniu Manifestu Komunistycznego (In memoria del Manifesto dei comunisti, 1895), O materializmie historycznym (Del materialismo storico, 1896) oraz Z rozmów o socjalizmie i filozofii (Discorrendo di socialismo e filosofia, 1897). W listach do syndykalisty Jerzego Sorela porusza, obok praktycznych zagadnień dotyczących propagowania materializmu historycznego, także szereg zagadnień teoretycznych z zakresu teorii poznania, moralności, pochodzenia i rozwoju chrześcijaństwa itp.