Teoretyk narodowego syndykalizmu Po strajku generalnym we Francji w 1909 roku, Sorel i jego zwolennicy z pozycji lewicowych przeszli na pozycje skrajnej prawicy, starając się łączyć poglądy syndykalistyczne z francuskim patriotyzmem i wojującym katolicyzmem. W tym samym roku w pracy Iluzja Postępu potępił demokrację. W 1910 roku Sorel ostatecznie ogłosił, że zrywa z socjalizmem a cztery lata później odwołując się do Benedetto Croce, stwierdził, że socjalizm jest martwy, a rozkład marksizmu już nastąpił.
W 1910 roku stał się zwolennikiem Charles’a Maurrasa.
Główne prace Réflexions sur la violence (1908); La décomposition du marxisme (1908); Les illusions du progrès (1908); Matériaux d’une théorie du prolétariat (1919).
Polskie przekłady Złudzenia postępu, Kraków, Księgarnia S.A. Krzyżanowskiego / Warszawa, Księgarnia G. Centnerszwera i Ski, 1912 O sztuce, religii i filozofii, Lwów, Nakładem Księgarni Polskiej B. Połonieckiego, / Warszawa, E. Wende i Ska 1913 Strajk proletariacki, „Colloquia Communia”, 1993, nr 1 (6), s. 59–81 Rozważania o przemocy (fragmenty), Przyczynki do teorii proletariatu (fragmenty) w Idea demokracji w tradycji myśli socjalistycznej. Wybór tekstów, Książka i Wiedza, Warszawa 1974 s. 411–429 Moralność przemocy, Dialogi Polityczne, 2010, nr 10 s.