Język gaelicki szkocki (gaelicki, , , nazwa własna: , wym. ) – język z grupy goidelskiej języków celtyckich. Posługuje się nim około 11 tys. osób (2020) zamieszkujących północną część Wielkiej Brytanii, tj. północno-zachodnią Szkocję i archipelag Hebrydów. Władze brytyjskie przyznały mu status regionalnego języka urzędowego na Hebrydach Zewnętrznych (region Western Isles). Podobnie jak inne języki goidelskie i język celtyberyjski, gaelicki szkocki jest językiem q-celtyckim.
Język gaelicki wywodzi się bezpośrednio z języka staroirlandzkiego. Był dominującym językiem Szkocji między X a XII w., później rolę języka ogólnoszkockiego przejął język szkocki lallans (lowland scots).
Historia i piśmiennictwo Początki języka Dzisiejszy język szkocki wywodzi się z dialektu języka irlandzkiego, jakim posługiwali się irlandzcy osadnicy, tzw. Iroszkoci, którzy ok. 500 r. przybyli na tereny Dalriady południowo-zachodniej Szkocji. W IX i X wieku nastąpiła ekspansja języka szkockiego na kraj Piktów, a w następnym stuleciu na południową część dzisiejszej Szkocji, gdzie doszło do zderzenia (zwłaszcza w Lothian) z używanym w tym regionie północnym dialektem języka angielskiego, na bazie którego ukształtował się późniejszy język szkocki (germański).