Historia Najwcześniejsza wzmianka o przodkach późniejszych Petrowiciów pochodzi z 1333, wymieniając Bogutę, biorącego udział w bitwie pod Velbużdem. Pod koniec XIV w. jego potomkowie osiedlili się we wsi Muževice, przenosząc się z okolic Zenicy lub Travnika w Bośni. Pochodzący od nich Jerzy Bogutović osiedlił się 1 marca 1399 w regionie Drobniak, pisząc się odtąd z Drobniaku. Za pośrednictwem możnowładcy bośniackiego Marka Dragona, pojawił się na dworze Vuka Brankovicia (1345–1397). Następnie pełnili rolę klientów możnych Brankoviciów. Kolejni panowie z Drobniaku otrzymali od nich wieś Njeguši, od której przyjęli później swoje nazwisko (z Niegosz).
W 1514 wraz z wymarciem dynastii Czarnojewiciów na Jerzym, ostatnim księciu Zety, metropolia Cetyni i Przymorza przejęła władzę świecką nad krajem ustanawiając Władykat Czarnogóry. W 1697 sobór diecezjalny wybrał władyką Daniela Šćepčevicia (1670–1735), który doprowadził do centralizacji władzy, ograniczając wpływy wieców rodowych na sobór i ustanawiając Zgromadzenie Wszechczarnogórskie (czar. Opštecrnogorski Zbor). Wzmocnił on pozycję władyki poprzez mianowanie następców na zasadzie podobnej do koadiutury, których zatwierdzał Rosyjski Kościół Prawosławny. Od 1735 byli to kolejni przedstawiciele rodu Daniela, którzy utworzyli przez to swoistą teokratyczną dynastię.