Całość wyposażenia bojowego: wyrzutniki bombowe, stanowiska strzeleckie i bombardierskie, była zmagazynowana i mogła posłużyć do szybkiej przeróbki samolotów na pełnosprawne bombowce.
W trakcie służby ujawniło się wiele usterek płatowca, przede wszystkim drgania konstrukcji skrzydeł i problemy z chowanym podwoziem. Aby temu zaradzić, wytwórnia Dornier przygotowała kolejne wersje samolotu. Ostateczną był Dornier Do 11D, ze wzmocnionymi końcówkami skrzydeł. Poprawną wersją rozwojową Do 11 miał być samolot Dornier Do 13 (nazwę zmieniono później ze względów psychologicznych na Do 23), którego konstrukcja powielała jednak wiele wad poprzednika.
Dornier Do 11 pozostawał w służbie liniowej do 1935 roku, następnie był jeszcze przez pewien czas wykorzystywany w szkołach lotniczych i jednostkach transportowych. W 1937 roku dwanaście z wycofywanych maszyn zostało zakupionych przez lotnictwo wojskowe Bułgarii.