Na miejscowym cmentarzu w zbiorowej mogile zostało pochowanych około 20 powstańców walczących w powstaniu styczniowym w 1863 r. Podczas zrywu narodowego na terenie parafii Dobrzyków, w pobliskiej Grabinie powstańcy rozbili obóz. W wyniku zdrady obóz został odnaleziony i rozbity przez władze carskie.
Pod koniec stycznia 1905 roku na wieść o wydarzeniach rewolucyjnych w Petersburgu i w Warszawie na obszarze zachodniego Mazowsza nasiliły się nastroje buntu. Późną wiosną i latem 1905 r. ruch rewolucyjny objął Dobrzyków i pobliskie wsie. 9 października 1905 r. grupa chłopów z Dobrzykowa pod przewodnictwem braci Makarego i Piotra Dembowskich zabroniła urzędnikom gminy Dobrzyków pisania akt po rosyjsku. Chłopi odmówili też strażnikom ziemskim podwód (dostarczanie wozów i koni w czasie podróży), wołając: teraz u nas wolność i nie będziemy dawać żandarmom podwód ani innych powinności!. Chłopi z pobliskich wiosek niszczyli carskie portrety w urzędach oraz zamazywali wszelkie rosyjskie napisy.
W okresie I wojny światowej dnia 23 kwietnia 1918 r. żołnierze niemieccy mimo protestu ks. proboszcza Sylwestra Gałeckiego, jak również członków dozoru koscielnego – Jana Łyzińskiego i Jana Jankowskiego – zarekwirowali trzy dzwony kościelne należące do parafii Dobrzyków.