W roku 1827 Dobrzyków liczył 48 osadników. W tym czasie parafia dobrzykowska dekanatu gostynińskiego liczyła 3474 osób. Dobra wsi składały się z folwarku, wsi Nowa Korzeniówka, Stara Korzeniówka i Kłopówka (wieś powstała z gruntów poduchownych). Rozległość powierzchni dworskiej wynosiła 2740 mórg. Największą ich część stanowiły tereny po wyciętym lesie – 1310 mórg, następnie grunty orne i ogrody – 381 mórg, a także lasy 360 mórg. Łąki zajmowały 231 mórg, nieużytki i place – 230 mórg, pastwiska 192 morgi. Znikomą część powierzchni pokrywały zarośla – 30 mórg i osady karczemne – 6 mórg. W dobrach tych mieściło się 17 budynków murowanych, 26 drewnianych, gorzelnia, browar, młyn wodny, cegielnia i pokłady torfu. W granicach wsi mieściła się również przystań statku parowego, którą upamiętnia znajdująca się na obecnej granicy Dobrzykowa i Jordanowa figurka św. Jana Nepomucena.