Wstęp Powstanie i rozwój buddyzmu w Tybecie ściśle zbiega się z ostatnim etapem rozwoju buddyzmu na terenach, gdzie obecnie znajdują się Nepal, Indie, Pakistan i Afganistan, a ówcześnie znajdowały się królestwa indyjskie oraz Oddijana, kiedy podczas rządów króla Trisong Decena (755–797 r. n.e.) buddyzm stał się religią narodową i w tej formie przetrwał w ramach „starożytnych przekazów” ningma do czasów obecnych, a w XI wieku nastąpiło drugie przeniesienie i rozwój nauk i przekazów buddyjskich z Indii w ramach tzw. „nowożytnych przekazów” sarma przez wielu tłumaczy i mahasiddhów indyjskich i tybetańskich, kładąc podwaliny pod trzy nowe główne tradycje sakja, kagju i gelug. Buddyzm tybetański w odróżnieniu od innych odmian buddyzmu przechował do czasów obecnych cały zakres rozwoju buddyzmu w Indiach, gdzie rozwijano przekazy hinajana, mahajana i wadżrajana.