Stara polska nazwa pochodzi od przezwiska Opor. Rodzima ludność polska utrzymywała się we wsi bardzo długo. Jeszcze na przełomie XVIII i XIX w. na żądanie mieszkańców Oporów przeszedł z niemieckiego ewangelickiego kościoła Zbawiciela wznoszącego się na miejscu, gdzie dziś znajduje się plac Czysty, do polskiej parafii św. Krzysztofa. W latach 1782–1810 we wsi odbyły się jeszcze trzy polskie chrzty.
W XVII i XIX w. Oporów był osadą o charakterze ogrodniczo-rolniczym, która dopiero na przełomie II i II dekady XX w. przekształciła się w osiedle willowe. W tym czasie mieszkańcami Oporowa byli głównie wrocławscy kupcy i przemysłowcy, ludzie zamożni. Jakkolwiek wśród miejscowej ludności przeważali ewangelicy, to jednak nie oni, lecz katolicy zdobyli się na wybudowanie własnym wysiłkiem kościoła. Oporów z dawien dawna należał do parafii św. Michała w Muchoborze Wielkim, do kościoła więc było daleko.
Obecna niewielka świątynia pw. św. Anny powstała w latach 1932–1938 wielkim wysiłkiem małej wspólnoty katolików przy wielu trudnościach ze strony nazistów.
Po wojnie osiedlili się tu liczni naukowcy, głównie pracownicy Uniwersytetu Wrocławskiego.