Dodatkowo pełna kapitulacja Holandii dawała Niemcom polityczną kartę przetargową w przyszłych rokowaniach pokojowych.
Po stronie niemieckiej kampania holenderska została przeprowadzona przede wszystkim siłami 18 Armii Georga von Küchlera z Grupy Armii B Fedora von Bocka, wspieranej przez 6 Armię Waltera von Reichenau (której głównym zadaniem był atak na Belgię na zachodzie) i VII Korpus Lotniczy, w skład którego wchodziły niemieckie wojska spadochronowe (1 Dywizja Spadochronowa i 22 Dywizja Piechoty).
W kampanii holenderskiej po raz pierwszy użyto na znaczną skalę wojsk spadochronowych; niemiecki plan zakładał, że opanują one kluczowe punkty i zakładano nawet możliwość zdobycia Holandii w jeden dzień. Do tego celu przeznaczono 10 000 – 12 000 spadochroniarzy i blisko 1000 samolotów. Fallschirmjäger mieli m.in. znaleźć i aresztować holenderską rodzinę królewską, rząd i naczelne dowództwo armii, a także zdobyć i utrzymać ważne mosty oraz lotniska. Główne siły niemieckie miały tymczasem odciąć Holendrów od wojsk francuskich i Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego w Belgii, a następnie przełamać wszelkie pozostałe holenderskie punkty oporu, aż do momentu poddania się kraju.