thumb|240px|Grób prof. S. Baca na cmentarzu przy ul. Smętnej we Wrocławiu Stanisław Sebastian Bac (ur. 30 marca 1887 w Kazimierzy Wielkiej, zm. 30 maja 1970 we Wrocławiu) – polski profesor agrometeorolog, meliorant.
Życiorys Urodził się w rodzinie Macieja i Marii z Pieprzaków. Miał brata Jana. Ukończył w 1898 szkołę powszechną w Proszowicach, w 1905 gimnazjum w Krakowie. W 1911 uzyskał absolutorium na Wydziale Inżynierii Wodnej Politechniki Lwowskiej, w 1912 objął stanowisko asystenta w Katedrze Inżynierii Wiejskiej Akademii Rolniczej w Dublanach, gdzie jednocześnie podjął studia rolnicze. W grudniu 1914, już w czasie I wojny światowej, w przerwie w walkach na froncie, zdał egzamin dyplomowy na Politechnice Lwowskiej.
W młodości, od 9 lipca 1908 należał do Drużyn Bartoszowych. We wrześniu 1909 wszedł w skład ich Rady Naczelnej. Był kierownikiem sekcji organizacyjnej (27 kwietnia-31 grudnia 1911), komisarzem chorągwi lwowskiej, zastępcą naczelnika głównego (1911–1912) oraz naczelnikiem głównym (do 31 lipca 1914). W latach 1914–1921 walczył o niepodległość Polski, w tym w wojnie polsko-bolszewickiej. W czasie walk polsko-ukraińskich w 1918 r. początkowo pełnił funkcję szefa sztabu Naczelnej Komendy Wojsk Polskich we Lwowie, a następnie funkcję referenta uzbrojenia w tejże komendzie.