Miał on też być odpowiedzialny za magnetyzm i przyciąganie ziemskie.
Dla Isaaca Newtona eter był ośrodkiem pośredniczącym w przesyłaniu siły grawitacji. Rozumowanie Newtona podjął Immanuel Kant, który w swoim przedkrytycznym dziele z roku 1755 pt. „Medytacje nad materią ognia”„Kwartalnik Filozoficzny”, Kraków, 2009, tłum. Janusz Sytnik-Czetwertyński dochodzi do przekonania, iż eter jest właśnie tym samym, co materia ognia.
Koncepcja żywiołów (w tym eteru) została zarzucona wraz z odkryciem tlenu przez Antoine’a Lavoisiera.
Eter we współczesnej fizyce
W nowożytnej nauce teoria eteru pojawiła się pod koniec XIX wieku wraz z rozwojem teorii elektromagnetyzmu, a następnie upadła wraz z powstaniem szczególnej teorii względności. Natomiast nazwy kwintesencja używa się we współczesnej kosmologii dla hipotetycznej materii wytwarzającej ujemne ciśnienie.
Filozofia indyjska Odpowiednikiem eteru w filozofii indyjskiej jest akaśa. Ćakrą, która pozostaje zależna od jakości tego elementu w człowieku jest w kundalinijodze wiśuddha.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Filozofia przyrody