Powstanie tego systemu obronnego wiąże się raczej z okresem po 1316 roku. W źródle z 1448 roku obszar ten występował już jako Vetus castrum, czyli „Stary Gród”.
Rozwój gospodarczy miasta w XIV wieku doprowadził do szybkiego wyjścia zabudowy poza pierwszy obwód murów. Nowym centrum Klużu stał się rozległy rynek, przy którym w 2. połowie XIV wieku rozpoczęto budowę gotyckiego kościoła św. Michała.
W 1405 roku król Zygmunt Luksemburski nadał Klużowi rangę równą innym wolnym miastom królestwa Węgier oraz nadał mu niezależność od władzy wojewody siedmiogrodzkiego. W dokumencie królewskim wymieniono również zamiar otoczenia miasta murami obronnymi, ponieważ stare mury były już zbyt małe dla rozwijającego się miasta. Budowa nowych fortyfikacji trwała przez większą część XV wieku i była jednym z najpoważniejszych przedsięwzięć komunalnych średniowiecznego Klużu. Nowy obwód objął około 45 ha powierzchni. W końcowym stadium składał się z około 3 km murów oraz kilkunastu baszt i wież. Datowane inskrypcjami elementy wskazują na intensywne prace w połowie i drugiej połowie XV wieku: wieżę Bramy Środkowej ukończono w 1449 roku, wieżę Bramy Monostorskiej w 1476, a Bramę Mostową w 1477 roku.