Od 1947 dojeżdżał też do Lublina, gdzie rozpoczął studia teologiczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Ukończył je licencjatem z teologii. Po zakończeniu nauki przyjechał do klasztoru bazyliańskiego w Warszawie. W latach 1953–1954 był wikariuszem w rzymskokatolickiej parafii w Wałczu, zaś w okresie 1957–1965 wikariuszem w Starym Kurowie pow. Strzelce Krajeńskie. Pomagał też w duszpasterstwie greckokatolickim w Kruklankach (1964–1965). W latach 1966–1977 wikariusz greckokatolickiej parafii przy klasztorze bazyliańskim w Warszawie, a następnie jej administrator (1977–1982). W okresie 1979–1982 duszpasterz grekokatolików w Olsztynie. 21 marca 1965 mianowany protoihumenem zakonu w Polsce. Funkcję tę pełnił do 1985.

W dniu 22 grudnia 1981 mianowany został wikariuszem generalnym prymasa Polski dla grekokatolików nieoficjalnego północnego wikariatu. Funkcję tę pełnił do 1989 r., tj. do konsekracji biskupa dla katolików obrządku wschodniego. W l. 1989–1994 pracował w Kołobrzegu, gdzie pełnił funkcję administratora miejscowego domu bazyliańskiego i duszpasterza grekokatolików. Po powrocie do Warszawy, przez następnych pięć lat (1994–1999) był opiekunem duchownym i spowiednikiem kleryków w seminarium bazyliańskim. Odprawiał też w warszawskiej parafii. 26 czerwca 1990 odznaczony papieskim medalem „Pro Ecclesia et Pontifice”.